Courchevel

— Het Grote Verhaal —

Courchevel 1850 was nooit bedoeld als louter skioord. Na de oorlog ontworpen door architecten die meenden dat hoogte elegantie verdiende, werd het hoogste dorp van Les Trois Vallées de winterhoofdstad van een zekere wereld — een waarin vorstenhuizen, financiers en oude Europese families ieder seizoen terugkeren als naar een privéclub boven de wolken. De sneeuw wordt geprepareerd naar een standaard die nergens anders in de Alpen wordt gevonden; de boetieks van de Rue du Rocher wedijveren met die van Mayfair; en toch houdt het dorp zijn gedachten voor zich. Hier is discretie het heersende klimaat. Men komt naar Courchevel niet om gezien te worden, maar om volmaakt, stilletjes verzorgd te worden.

De reis begint aan uw Londense deur. Een FFGR-chauffeur brengt u naar Farnborough, vanwaar een privéjet Chambéry bereikt in minder dan twee uur — of, voor wie het theatrale ervan verkiest, de bergstrip van Courchevels eigen altiport, een van de meest opwindende aankomsten in de luchtvaart. Een lokale chauffeur, op de hoogte van uw voorkeuren nog vóór de wielen het asfalt raken, voltooit de laatste klim. Het alternatief is de onthaaste route: Le Shuttle vanuit Folkestone, dan de lange, cinematografische rit door Frankrijk naar de haarspeldbochten boven Moûtiers, gevoerd in een Rolls-Royce Cullinan wiens kalmte de hoogte tot een kleinigheid maakt. Bagage, ski's en schema's worden onzichtbaar afgehandeld. U arriveert eenvoudigweg, uitgerust, op 1.850 meter.

Les Airelles blijft het meest legendarische adres van het dorp, een sprookje met torentjes waar de service het bovennatuurlijke nadert. Het diner behoort aan Le 1947 à Cheval Blanc, waar het met drie Michelinsterren bekroonde proeverijmenu van Yannick Alléno zich iedere avond ontvouwt voor slechts een handvol tafels. De dagen opent men het best met first tracks op La Saulire voordat de liften de wereld toelaten, en sluit men af met thee bij het haardvuur van L'Apogée of een stil uur in de Guerlain-spa van Cheval Blanc. Ski op een laatste namiddag onaangeroerde poedersneeuw in de Vallée des Avals met een privégids, en keer terug terwijl het licht goud kleurt op de Croix des Verdons. De berg beloont, net als het dorp, wie de tijd neemt.